← Rycerska kolacja w Kissimmee — powrót do strony głównej

Ta tradycja

Turniej rycerski – wyjaśnienie

Skąd wywodzą się turnieje rycerskie, jak działają szranki i kopia, dlaczego rycerze noszą barwy i co pokaz kolacyjny zapożycza ze średniowiecza.

Autor Orlando Knights Dinner Guide · fakty ostatnio zweryfikowane

Zarezerwuj swój wieczór ↗

Szybka odpowiedź

Turniej rycerski był pojedynkiem konnym na kopie, który zrodził się jako ćwiczenie ciężkiej kawalerii, a w XIV i XV wieku stał się sportem wymagającym odwagi i sprawności. Bariera zwana szrankami rozdzielała konie, a drewniane kopie łamały się o tarczę. Rycerze nosili herby, aby inni mogli ich rozpoznać. Uczta z pokazem w zamku zapożycza konie, kopie i barwy, a następnie opakowuje je w opowieść, światło i biesiadę.

Spotkanie, nie tylko pojedynek

Piętnastowieczna miniatura rękopiśmienna przedstawiająca dwóch konnych rycerzy w heraldycznych kropierzach, jednego w bieli z czarnymi ogonami, a drugiego w błękicie ze złotymi liliami, wymierzających sobie ciosy mieczami
Scena turniejowa z XV-wiecznej księgi turniejów przypisywanej Barthélemy’emu d’Eyckowi. · Image: attributed to Barthélemy d’Eyck, public domain, via Wikimedia Commons

Angielska Wikipedia podaje, że słowo „joust” pochodzi od starofrancuskiego „joster”, oznaczającego zbliżanie się lub spotkanie, i weszło do języka angielskiego około 1300 roku. W pełnym średniowieczu turniej rycerski był spotkaniem dwóch wojowników i nie ograniczał się do kopii: po szarży mogli kontynuować walkę krótszą bronią. Ten sam artykuł opisuje turnieje z tego okresu jako starcia brutalniejsze niż późniejsze rycerskie potyczki, toczone w grupach. Uporządkowany obraz dwóch rycerzy mijających się w szarży należy głównie do późnego średniowiecza.

Przechył i kopia

Dwaj rycerze na koniach spotykają się przy czerwono-żółtej pasiastej barierze w parku, a groty ich kopii odlatują przy uderzeniu
Dwaj rycerze spotykają się na baryerze, a groty kopii pękają podczas turnieju rycerskiego w Australii. · Photo: Pseudopanax, public domain, via Wikimedia Commons

Artykuł podaje, że w pewnym momencie XIV wieku pojawiła się bariera z tkaniny, która w XV wieku przekształciła się w drewniany płot, znany jako bariera turniejowa, a około 1510 roku słowo „tilt" zaczęło oznaczać sam turniej rycerski. Jej zadaniem było zapobieganie zderzeniom i utrzymywanie zawodników pod najlepszym kątem do łamania kopii. Kopia turniejowa jest drewniana z tępym metalowym grotem, wykonana tak, by łamać się na tarczy zamiast przebijać jeźdźca, podczas gdy według artykułu kopie bojowe były metalowe.

Zbroja i waga

Zaokrąglony element wypolerowanej stalowej zbroi płytowej z grzbietem pośrodku, sfotografowany na jasnoszarym tle
Element złożonej zbroi w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. · Photo: The Metropolitan Museum of Art, CC0, via Wikimedia Commons

Specjalistyczne zbroje turniejowe wytwarzano w późnym XV i XVI wieku, a według Wikipedii były one cięższe od zbroi bojowych: nawet 50 kilogramów w porównaniu z około 25 kilogramami dla zbroi polowych. Artykuł zauważa, że najcięższe niemieckie odmiany z XVI wieku dały początek współczesnemu przekonaniu, iż średniowieczne zbroje były niezgrabne. Wymienia także dwie sportowe odmiany z XV i XVI wieku: lżejszy Rennen, w którym celem było trafienie w tarczę przeciwnika, oraz cięższy, pełnokontaktowy Stechen.

Koń

Siwy koń andaluzyjski z długą białą grzywą idzie ze spuszczoną głową przez zieloną łąkę, a w tle widać drzewa
Koń andaluzyjski – rasa, którą Wikipedia porównuje z ciężkimi końmi bojowymi średniowiecza. · Photo: Katrina Swinnley, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons

Według artykułu, w turniejach rycerskich powszechne były dwa rodzaje koni: gorącokrwiste wierzchowce bojowe, hodowane ze względu na zwinność i wytrzymałość, oraz większe destriery, które porównuje się do dzisiejszych koni andaluzyjskich. Konie nosiły kropierz — tkaninę ukazującą herby właściciela — oraz ochronną płytę na głowę zwaną naczółkiem. Koń andaluzyjski to hiszpańska rasa, uznawana za odrębną od XV wieku, którą Wikipedia określa jako konia bojowego cenionego przez szlachtę. Jazda konna to jedna z atrakcji obiecywanych na stronie rezerwacji pokazów w zamku.

Dlaczego rycerze nosili kolory

Strona średniowiecznego herbarza z rzędami malowanych tarcz w kolorach czerwonym, czarnym, żółtym i białym, z których każda zwieńczona jest hełmem i klejnotem oraz opisana imieniem
Herby i klejnoty hełmowe w herbarzu z Zurychu, namalowane około 1340 roku. · Image: unknown artist, public domain, via Wikimedia Commons

Heraldyka dała rycerzowi sposób, by stać się rozpoznawalnym. Artykuł w Wikipedii opisuje herby na tarczach, z hełmem, klejnotem i chorągwiami, i wyjaśnia, że regularne, dziedziczne wzory rozwinęły się w pełnym średniowieczu. Powtarza powszechny pogląd, że hełmy z osłoną twarzy utrudniały rozpoznanie dowódców, i mówi, że heroldowie stali się ekspertami od herbów i rangi rycerzy. Strefy kolorystyczne w zamkowym widowisku zapożyczają ten pomysł w prostej formie: kolor dla każdej części sali i rycerz, któremu można kibicować.

Hiszpania i długie życie po życiu

Okrągły kamienny zamek z wysoką cylindryczną wieżą główną i basztami stoi na wzgórzu obok sosen pod błękitnym niebem
Zamek Bellver górujący nad Palmą na Majorce, wyspie, na której odbyły się pierwsze przedstawienia firmy; zamek nie ma żadnego związku z firmą. · Photo: Wolfgang Moroder, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

W 1434 roku leoński rycerz Suero de Quiñones wraz z dziesięcioma towarzyszami obsadził most na szlaku pielgrzymkowym do Santiago i ślubował złamać 300 kopii, jak podaje Wikipedia. Turnieje rycerskie pozostawały popularne wśród szlachty Anglii, Niemiec i innych krajów przez cały XVI wiek, a we Francji zakończyły się po śmierci króla Henryka II w wypadku w 1559 roku. W XVII wieku zwyczaj ten zanikł; jedną z prób jego ożywienia był Turniej w Eglinton w 1839 roku, a obecnie jest to sport stanowy Marylandu, zgodnie z artykułem. Teatralne inscenizacje rozwijały się od lat 70. XX wieku.

Co zachowuje, a co zmienia kolacja z pokazem

Strona rezerwacji zamku obiecuje turnieje rycerskie, walki na miecze i popisy jeździeckie na arenie, a do tego ucztę i opowieść. Nie twierdzi, że jest historycznym turniejem, a Wikipedia podaje, że pierwsze przedstawienia tej firmy przybyły z Hiszpanii pod koniec lat 60. XX wieku i że obecna produkcja zmienia się co sześć do siedmiu lat. Potraktuj ten wieczór jako teatr czerpiący z tradycji: lanca i koń są prawdziwe, a reszta jest inscenizowana. Pełne szczegóły dotyczące biletów znajdziesz w przewodniku „warto”.

Zarezerwuj swój wieczór ↗

Źródła

  1. Read more: Joust on the English Wikipedia
  2. Read more: Heraldry on the English Wikipedia
  3. Read more: Andalusian horse on the English Wikipedia
  4. Read more: Suero de Quiñones on the English Wikipedia
  5. Read more: Medieval Times on the English Wikipedia
Zarezerwuj swój wieczórOstateczna cena · bez zwrotów