Η παράδοση
Η κονταρομαχία, εξηγημένη
Από πού προέρχεται το κονταροχτύπημα, πώς λειτουργούν η κλίση και το κοντάρι, γιατί οι ιππότες φέρουν χρώματα και τι δανείζεται ένα δείπνο-σόου από τον Μεσαίωνα.
Κλείστε τη βραδιά σας ↗Γρήγορη απάντηση
Η κονταρομαχία ήταν μονομαχία έφιππων με λόγχες, που ξεκίνησε ως άσκηση για το βαρύ ιππικό και εξελίχθηκε σε άθλημα θάρρους και επιδεξιότητας τον 14ο και 15ο αιώνα. Ένας φραγμός, το λεγόμενο tilt, κρατούσε τα άλογα χωριστά, και οι ξύλινες λόγχες έσπαγαν πάνω στην ασπίδα. Οι ιππότες έφεραν εραλδικά οικόσημα ώστε να αναγνωρίζονται. Ένα δείπνο-παράσταση σε κάστρο δανείζεται τα άλογα, τις λόγχες και τα χρώματα, και τα τυλίγει σε μια ιστορία, φωτισμό και ένα συμπόσιο.
Μια συνάντηση, όχι απλώς μια μονομαχία
Η αγγλική Wikipedia αναφέρει ότι η λέξη joust προέρχεται από το παλαιογαλλικό joster, που σημαίνει πλησιάζω ή συναντώ, και εισήλθε στην αγγλική γλώσσα γύρω στο 1300. Στον ύστερο Μεσαίωνα, ένα joust ήταν μια συνάντηση μεταξύ δύο μαχητών και δεν περιοριζόταν στις λόγχες: μπορούσαν να συνεχίσουν με πιο κοντά όπλα μετά τη φόρτιση. Το ίδιο άρθρο περιγράφει τα τουρνουά εκείνης της περιόδου ως πιο σκληρές υποθέσεις από τα μεταγενέστερα ιπποτικά, που διεξάγονταν σε ομάδες. Η τακτοποιημένη εικόνα δύο ιπποτών που περνούν ο ένας δίπλα στον άλλον ανήκει κυρίως στον ύστερο Μεσαίωνα.
Η κλίση και το κοντάρι
Το άρθρο αναφέρει ότι κάποια στιγμή τον 14ο αιώνα εμφανίστηκε ένα φράγμα από ύφασμα, το οποίο τον 15ο αιώνα έγινε ξύλινος φράχτης, γνωστός ως φράγμα τουρνουά, και η λέξη «tilt» άρχισε να σημαίνει το ίδιο το τουρνουά ιπποτών γύρω στο 1510. Σκοπός του ήταν να αποτρέπει τις συγκρούσεις και να κρατά τους αντιπάλους στην καλύτερη γωνία για το σπάσιμο του δόρατος. Το δόρυ του τουρνουά είναι ξύλινο με αμβλύ μεταλλικό άκρο, κατασκευασμένο να σπάει στην ασπίδα αντί να διαπερνά τον αναβάτη, ενώ το άρθρο αναφέρει ότι τα πολεμικά δόρατα ήταν μεταλλικά.
Πανοπλία και βάρος
Εξειδικευμένες πανοπλίες για κονταρομαχίες κατασκευάζονταν στα τέλη του 15ου και τον 16ο αιώνα, και σύμφωνα με τη Wikipedia ήταν βαρύτερες από τις πανοπλίες μάχης: έφταναν έως και 50 κιλά, έναντι περίπου 25 για τις πανοπλίες πεδίου. Το άρθρο σημειώνει ότι οι βαρύτερες γερμανικές μορφές του 16ου αιώνα γέννησαν τη σύγχρονη αντίληψη ότι η μεσαιωνική πανοπλία ήταν αδέξια. Αναφέρει επίσης δύο αθλητικές μορφές του 15ου και 16ου αιώνα: το ελαφρύτερο Rennen, όπου στόχος ήταν να χτυπήσει κανείς την ασπίδα του αντιπάλου, και το βαρύτερο Stechen με πλήρη επαφή.
Το άλογο
Σύμφωνα με το άρθρο, δύο είδη αλόγων ήταν κοινά στο κονταροχτύπημα: τα θερμόαιμα πολεμικά άλογα, εκτρεφόμενα για ευκινησία και αντοχή, και τα μεγαλύτερα destriers, τα οποία συγκρίνει με τον σημερινό ανδαλουσιανό. Τα άλογα φορούσαν καπαρισόν, ένα ύφασμα που έδειχνε τα εραλδικά σημεία του ιδιοκτήτη, και μια προστατευτική πλάκα στο κεφάλι που ονομαζόταν chanfron. Ο ανδαλουσιανός είναι ισπανική ράτσα, αναγνωρισμένη ως ξεχωριστή από τον 15ο αιώνα, και η Wikipedia τον χαρακτηρίζει πολεμικό άλογο που εκτιμούσε η αριστοκρατία. Η ιππική δεξιοτεχνία είναι ένα από όσα υπόσχεται η σελίδα κρατήσεων της παράστασης του κάστρου.
Γιατί οι ιππότες φορούσαν χρώματα
Η εραλδική έδινε στον ιππότη έναν τρόπο να γίνεται γνωστός. Το άρθρο της Wikipedia περιγράφει θυρεούς σε ασπίδες, με κράνος, έμβλημα και λάβαρα, και εξηγεί ότι τα τακτικά, κληρονομικά σχέδια αναπτύχθηκαν στην Ύστερη Μεσαιωνική περίοδο. Επαναλαμβάνει μια κοινή άποψη ότι τα κράνη με προστατευτικό προσώπου έκαναν τους διοικητές δύσκολα αναγνωρίσιμους, και αναφέρει ότι οι κήρυκες έγιναν ειδικοί στα εμβλήματα και τον βαθμό των ιπποτών. Οι χρωματικές ζώνες της παράστασης του κάστρου δανείζονται αυτή την ιδέα σε απλή μορφή: ένα χρώμα για κάθε τμήμα της αίθουσας και έναν ιππότη για να υποστηρίξετε.
Η Ισπανία και η μακρά μετά ζωή
Το 1434 ο Λεονέζος ιππότης Suero de Quiñones και δέκα σύντροφοι κράτησαν μια γέφυρα στον δρόμο των προσκυνητών προς το Σαντιάγο και ορκίστηκαν να σπάσουν 300 λόγχες, σύμφωνα με τη Wikipedia. Το κονταροχτύπημα παρέμεινε δημοφιλές στην αριστοκρατία της Αγγλίας, της Γερμανίας και αλλού καθ’ όλο τον 16ο αιώνα και έληξε στη Γαλλία μετά τον θάνατο του βασιλιά Ερρίκου Β΄ σε ατύχημα το 1559. Παρήκμασε τον 17ο αιώνα, μια προσπάθεια αναβίωσής του ήταν το Τουρνουά του Eglinton το 1839 και σήμερα είναι το επίσημο άθλημα του Μέριλαντ, κατά το άρθρο. Οι θεατρικές αναπαραστάσεις αναπτύχθηκαν από τη δεκαετία του 1970.
Τι διατηρεί και τι αλλάζει μια παράσταση δείπνου
Η σελίδα κρατήσεων για το κάστρο υπόσχεται κονταροχτύπημα, ξιφομαχίες και ιππική δεξιοτεχνία σε αρένα, με γεύμα και μια ιστορία. Δεν ισχυρίζεται ότι είναι ιστορικό τουρνουά, και η Wikipedia αναφέρει ότι οι πρώτες παραστάσεις της εταιρείας προήλθαν από την Ισπανία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και ότι η τρέχουσα παραγωγή αλλάζει κάθε έξι με επτά χρόνια. Αντιμετωπίστε τη βραδιά ως θέατρο που δανείζεται από την παράδοση: η λόγχη και το άλογο είναι αληθινά, και τα υπόλοιπα είναι σκηνοθετημένα. Για όλες τις λεπτομέρειες των εισιτηρίων, διαβάστε τον οδηγό worth-it.
Πηγές